خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هنوز خط ز لب یار برنخاسته استغبار فتنه ازین رهگذر نخاسته است
۲
ز بخت تیره من از آفتاب نومیدموگرنه صبح ز من پیشتر نخاسته است
۳
مکن به دل سیهان پند خویش را ضایعکه خون مرده به صد نیشتر نخاسته است
۴
نچیده است گل از روی دولت بیدارز خواب هر که به روی تو برنخاسته است
صفحهٔ ۱ از ۲