خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گشاد دل به سخنهای آشنا بسته استنشاط گل به سبکدستی صبا بسته است
۲
تو گم نگشته ای از خویشتن، چه می دانیکه شمع رشته به انگشت خود چرا بسته است؟
۳
مکن ملاحظه از شرم، حرف ما بشنوکه این طلسم به یک حرف آشنا بسته است
۴
ز نقش اطلس و دیبا موافقت مطلبکه نقشهای موافق به بوریا بسته است
صفحهٔ ۱ از ۳