خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته استز خود برون شدن من به یک نظر بسته است
۲
اثر ز جنت دربسته در جهان گر هستازان کس است که بر روی خلق در بسته است
۳
شود ز روزن و در خانه ها غبارآلودصفای سینه به پوشیدن نظر بسته است
۴
مرا رفیق موافق به وجد می آردعزیمت سفر من به همسفر بسته است
صفحهٔ ۱ از ۴