خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه استبه شمع، نامه پروانه بال پروانه است
۲
یکی است بستن احرام و بستن زنارترا که روی دل از کعبه سوی بتخانه است
۳
اگر ز عشق دلت چاک شد، مشو در همکه دل چو چاک شود زلف یار را شانه است
۴
به جوی شیر چو فرهاد تیشه فرسودنیکی ز جمله بازیچه های طفلانه است
صفحهٔ ۱ از ۳