خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط تو چهره گشای بهار آینه استتبسمت گل جیب و کنار آینه است
۲
ز اشتیاق تماشای خود چه خواهی کرد؟که آه غیرت من پرده دار آینه است
۳
هزار میکده خون جگر تلف کردیمهنوز چهره ما شرمسار آینه است
۴
قسم به عشق که از فیض پاکدامانی استکه خلوت همه خوبان کنار آینه است
صفحهٔ ۱ از ۲