خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز موج لاله و گل باغ عالم آبی استپی کشیدن دل هر بنفشه قلابی است
۲
لباس تقوی ما را فروغ گل برقی استکتان توبه ما را شکوفه مهتابی است
۳
برای زیر و زبر کردن بنای صلاحهوای ابر و نسیم بهار سیلابی است
۴
ز برق و باد قدم وا کن که شبنم و گلبه روی آینه از دست رفته سیمابی است
صفحهٔ ۱ از ۳