خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری استکه حسن چهره بدیهی و حسن خط نظری است
۲
خموش باش که آن کوه و ناز و تمکین راخروش هر دو جهان خنده های کبک دری است
۳
ز خاکبازی اطفال می توان دریافتکه عیش روی زمین در مقام بیخبری است
۴
مخور فریب عمارت درین خراب آبادکه فرش خانه خرابان همیشه بال پری است
صفحهٔ ۱ از ۳