خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درین جهان که سرانجام خانه پردازی استعمارتی که به جای خودست خودسازی است
۲
دل تو تا رگ خامی ز آرزو داردچو عنکبوت ترا کار ریسمان بازی است
۳
درین محیط که جای نفس کشیدن نیستنفس کشیدن ما چون حباب سربازی است
۴
فریب آینه طوطی ز ساده لوحی خوردوگرنه تخته تعلیم، سینه پردازی است
صفحهٔ ۱ از ۲