خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میی که درد ندارد صفای درویشی استگلی که رنگ نبازد لقای درویشی است
۲
نسیم پیرهن یوسف از تهیدستیخجل ز نافه پشمین قبای درویشی است
۳
به سوزنم نتوان دوخت بر لباس حریردلم ربوده آهن ربای درویشی است
۴
دلم ز سیل حوادث نمی رود از جایبه کوه، پشت من از متکای درویشی است
صفحهٔ ۱ از ۵