خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شدم غبار و همان خارخار من باقی استتوجه چمن آرا به این چمن باقی است
۲
هزار جامه بدل کرد روزگار و هنوزحدیث دیده یعقوب و پیرهن باقی است
۳
به رنگ و بوی جهان دل منه، تماشا کنکه آه سرد و کف خاکی از چمن باقی است
۴
گذشت فصل بهار و چمن ورق گرداندهمان به تازگی خویش داغ من باقی است
صفحهٔ ۱ از ۲