خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی استقماش چهره او با نقاب هر دو یکی است
۲
رسانده است به جایی غرور حسن تراکه صبر پیش تو و اضطراب هر دو یکی است
۳
ز دیدن تو شود دیده ها ستاره فشانفروغ روی تو و آفتاب هر دو یکی است
۴
به گوهری نرسد رشته اش ز بیتابیدل رمیده و موج سراب هر دو یکی است
صفحهٔ ۱ از ۳