خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی استبقای خرده جان و شرار هر دو یکی است
۲
ز لطف و قهر نمی بالم و نمی نالمبه خار خشک، خزان و بهار هر دو یکی است
۳
چنان ربوده این باغ و بوستان شده امکه نوشخند گل و نیش خار هر دو یکی است
۴
فسردگی و کدورت شده است عالمگیرجوان و پیر درین روزگار هر دو یکی است
صفحهٔ ۱ از ۳