خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی استکه با غرور تو، آه و نگاه هر دو یکی است
۲
فغان که پیش سبکدستی تو بی پرواشکستن دل و طرف کلاه هر دو یکی است
۳
کسی است پیرهن تن محیط وحدت راکه چون حباب، سرش با کلاه هر دو یکی است
۴
درین بساط به تمکین خود مشو مغرورکه پیش سیل فنا، کوه و کاه هر دو یکی است
صفحهٔ ۱ از ۲