خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شود ز داغ دل عاشقان خسته درستکه آفتاب کند ماه را شکسته درست
۲
مدار چشم ترحم ز چرخ سنگین دلکه هیچ دانه ازین آسیا نجسته درست
۳
اگر ز عشق دلت آب شد مشو نومیدکه از گداز شود شیشه شکسته درست
۴
مباش تند که نقش نگین ز همواریدرین قلمرو پر شور و شر نشسته درست
صفحهٔ ۱ از ۳