خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی که بوی شراب از کدو تواند شستز کاسه سر خود آرزو تواند شست
۲
ز دست بسته، گره گر گشاده می گرددمرا غبار غم از دل سبو تواند شست
۳
سیاهی از دل شب، دیدنش برد چون شمعبه آب دیده خود هر که رو تواند شست
۴
رسد به دامن خورشید دست آن شبنمکه دل ز عالم پر رنگ و بو تواند شست
صفحهٔ ۱ از ۳