خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشستز برق حسن، سیاهی بر این نگین ننشست
۲
به گرد راه تو بیباک، چشم بد مرساد!که همچو گرد یتیمی به هر جبین ننشست
۳
به محفل تو کسی داد بیقراری دادکه تا نسوخت چو پروانه، بر زمین ننشست
۴
ز ترکتاز قیامت نکرد قامت راستبه هیچ سینه غبار غم این چنین ننشست
صفحهٔ ۱ از ۴