خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۸۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فضای چرخ مقام نفس کشیدن نیستمسوز شمع در آن خانه ای که روزن نیست
۲
ز فکر عالم بالا سیه دل آسوده استملال پای گرانخواب را ز دامن نیست
۳
ز سیر دایمی چرخ می شود معلومکه در بساط زمین جای آرمیدن نیست
۴
چو طفل مهد مکن دل به مهره بازی خوشکه هیچ سبحه ترا چون نفس شمردن نیست
صفحهٔ ۱ از ۳