خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۸۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نسیم صبحدم از بوی یار خالی نیستز بوی گل نفس نوبهار خالی نیست
۲
یکی است در نظر پاک، توتیا و غبارکه هیچ گردی ازان شهسوار خالی نیست
۳
درون خانه بی سقف روشنی فرش استز ماه، دیده شب زنده دار خالی نیست
۴
هلاک آینه روشنند تازه رخانز سرو و بید لب جویبار خالی نیست
صفحهٔ ۱ از ۴