خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۸۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به این نشاط که دل سر به تیغ یار گذاشتکدام تشنه، لب خود به جویبار گذاشت؟
۲
جواب خون حلال مرا چه خواهد گفت؟ستمگری که تو را دست در نگار گذاشت
۳
به یک دو بوسه کز آن سنگدل طلب کردمحقوق خدمت صد ساله برکنار گذاشت
۴
چنان فریفته حسن این چمن شده‌امکه دست رد نتوانم به هیچ خار گذاشت
صفحهٔ ۱ از ۳