خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۸۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میگون لبی که مست و خرابم کند کجاست سرچشمه ای که سیر ز آبم کند کجاست؟
۲
دریادلی که از قدح بی شمار میفارغ ز فکر روز حسابم کند کجاست؟
۳
عمری است تا ز جسم گرانجان در آتشمسیل سبکروی که خرابم کند کجاست؟
۴
کرده است تلخ دیده بیدار عیش منشیرین فسانه ای که به خوابم کند کجاست؟
صفحهٔ ۱ از ۳