خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۸۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیش کسی که درد به درمان برابرستهر خنده ای به زخم نمایان برابرست
۲
زنهار چاک سینه خود را رفو مکنکاین رخنه قفس به گلستان برابرست
۳
دوری ز خلق کشتی نوحی است بی خطرکثرت به چارموجه طوفان برابرست
۴
این آبرو که ساخته ای از طمع سبیلهر قطره اش به چشمه حیوان برابرست
صفحهٔ ۱ از ۴