خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۹۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از پیر گوشه گیری وسیر از جوان خوش استاز تیر راستی و کجی از کمان خوش است
۲
تغییر رنگ خوش بود از روی شرمگیندر چشم اهل دید بهار و خزان خوش است
۳
جوش گل است در قفس ما تمام سالده روز در بهار اگر گلستان خوش است
۴
در موسم خزان چه ثمر حسن خلق را؟ایام گل ملایمت از باغبان خوش است
صفحهٔ ۱ از ۳