خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۹۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شاهنشهی است عشق که دل جلوه گاه اوستآهی که خیزد از دل ما گرد راه اوست
۲
دل را ز کام هر دو جهان سرد ساختنتأثیر اولین نفس صبحگاه اوست
۳
از یک نگاه، زیر و زبر کردن جهانبازیچه ای ز گردش چشم سیاه اوست
۴
چون نور آفتاب، پریشان خرام نیستدلهای چاک، مشرق روی چو ماه اوست
صفحهٔ ۱ از ۳