خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۹۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لعل لب پیاله می آبدار ازوستجوش صباحت گل روی بهار ازوست
۲
ابروی موج درس اشارت ازو گرفتچشم حباب در گرو انتظار ازوست
۳
گلگونه نشاط ازو یافت لاله زارخال سیاه بختی مشک تتار ازوست
۴
چشم ستاره می پرد از آرزوی اومژگان آفتاب، ثریا نثار اوست
صفحهٔ ۱ از ۲