خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۹۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عیش دل شکسته به آزار بسته استجوش بهار آبله در خار بسته است
۲
گرد کدورت از دل من دار می برددور نشاط نقطه به پرگار بسته است
۳
دل در برم چو برگ خزان دیده می تپدآرام من به ساغر سرشار بسته است
۴
روی زمین ز سبزه بیگانه ساده استآیینه نگاه تو زنگار بسته است
صفحهٔ ۱ از ۳