خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۷۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که جان‌ها خاک پایت صورت اندیش آمدیدست بر در نه درآ در خانه خویش آمدی
۲
نیست بر هستی شکستی گرد چون انگیختیچون تو پس کردی جهان چونی چو واپیش آمدی
۳
در دو عالم قاعده نیش است وآنگه ذوق نوشتو ورای هر دو عالم نوش بی‌نیش آمدی
۴
خویش را ذوقی بود بیگانه را ذوق نویهم قدیمی هم نوی بیگانه و خویش آمدی
صفحهٔ ۱ از ۳