خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دنیا برای بیخبران عیش خانه ای استمرغ حریص را گره دام، دانه ای است
۲
شور مرا نسیم بهاران بهانه ای استهر شاخ گل، جنون مرا تازیانه ای است
۳
از اختیار ناقص خود دست شستن استگر بحر بیکران جهان را کرانه ای است
۴
شوری که کوه سر به بیابان نهد ازوبخت به خواب رفته ما را فسانه ای است
صفحهٔ ۱ از ۳