خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این بنای عالم خاک از شکست نیستپستی عمارتی است که آن را نشست نیست
۲
از برگریز مردم بی برگ ایمنندرنگ شکسته را خطری از شکست نیست
۳
پرواز می کند به پر و بال آفتابگلهای اعتبار جهان رنگ بست نیست
۴
از عمر رفته حاصل من آه حسرت استجز زنگ از شمردن این زر به دست نیست
صفحهٔ ۱ از ۲