خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از بخت تیره اهل سخن را گزیر نیستروی نگین ساده سیاهی پذیر نیست
۲
بر هر چه آستین نفشانی رود ز دستبر هر چه پشت پا نزنی دستگیر نیست
۳
از سرکشی نگاه تو گر نیست دلپذیرزلف تو در گرفتن دل شانه گیر نیست
۴
آوازه خط تو جهانگیر گشته استحرفی است این که خامه مو را صریر نیست
صفحهٔ ۱ از ۴