خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر کافران خدای جهان گر رحیم نیستچون زلف را ز آتش روی تو بیم نیست
۲
بر خاک همچو طایر یک بال می تپدآن را که دل ز تیغ ملامت دو نیم نیست
۳
بی آه سرد یاد نداریم سینه راشکر خدا که خانه ما بی نسیم نیست
۴
بی درد در سخن نبود جوهر اثربی قدر و قیمت است گهر تا یتیم نیست
صفحهٔ ۱ از ۳