خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر رشته امید ز رحمت گسسته نیستتا لب گشاده است در توبه بسته نیست
۲
گر محتسب شکست خم میفروش رادست دعای باده پرستان شکسته نیست
۳
نتوان مرا دگر به فسون رام خویش کردمرغ ز دام جسته من چشم بسته است
۴
چون نوبت نگاه رسد خسته می شودچشمت که در شکستن دل هیچ خسته نیست
صفحهٔ ۱ از ۲