خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مقبول نیست طاعت هر کس شکسته نیستاستاده را ثواب نماز نشسته نیست
۲
چون سرو اگر چه ریشه من در ته گل استپیوند من ز عالم بالا گسسته نیست
۳
دایم به یک قرار بود بیقراریمبیطاقتی سپند مرا جسته جسته نیست
۴
با قامت دو تا نتوان خواب امن کردآسودگی به سایه طاق شکسته نیست
صفحهٔ ۱ از ۳