خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
محوم چنان که در دل تنگم اراده نیستدر شیشه ام ز جوش پری جای باده نیست
۲
از خود سفر کنم به امید کدام راه؟جز موجه سراب درین دشت جاده نیست
۳
بالاترست از حرکت رتبه سکونآب روان به صافی آب ستاده نیست
۴
دل ساده کن ز نقش که در روز بازخواستپروانه نجات به جز لوح ساده نیست
صفحهٔ ۱ از ۳