خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا آدمی خمش نشود برگزیده نیستصهبا ز جوش تا ننشیند رسیده نیست
۲
تمکین ز چار موجه طمع داشتن خطاستدر قلزمی که آب گهر آرمیده نیست
۳
هر کس نظر به عیب کسان از هنر کنددر پیش صاحبان نظر پاک دیده نیست
۴
بیهوده دست بر دل من می نهد طبیبلنگر حریف کشتی طوفان رسیده نیست
صفحهٔ ۱ از ۳