خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کس ز تیغ غمزه او سر دریغ داشتجام سفالی از لب کوثر دریغ داشت
۲
زر را به زر چرا ندهد بی دریغ کس؟از یار سیمبر نتوان زر دریغ داشت
۳
ماند از غبار خاطر خود زنده زیر خاکاز هر که آسمان مژه تر دریغ داشت
۴
میزان روزگار ندارد به ظلم میلزان سر بجوی هر چه ازین سر دریغ داشت
صفحهٔ ۱ از ۲