خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر جوش عمر من به هوا و هوس گذشتته جرعه اش به آه و فغان (چون) جرس گذشت
۲
افغان که عندلیب مرا عمر در بهارگه در شکنج دام و گهی در قفس گذشت
۳
غافل زیاد مرگ مرا زندگی نکردعمرم تمام در نفس باز پس گذشت
۴
دلجویی بهار تلافی کند مگراز زندگانی آنچه مرا در قفس گذشت
صفحهٔ ۱ از ۲