خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۸۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای خوشا عیشی که باشد ای خوشا نظاره‌ایچون به اصل اصل خویش آید چنین هر پاره‌ای
۲
هر طرف آید به دستش بی‌صراحی باده‌ایهر طرف آید به چشمش دلبری عیاره‌ای
۳
دلبری که سنگ خارا گر ز لعلش بو بردجان پذیرد سنگ خارا تا شود هشیاره‌ای
۴
باده دزدید از لبان دلبر من یک صفتلاجرم در عشق آن لب جان شده میخواره‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲