خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بتوان به آه کام دل از آسمان گرفتزور کمان به گرمی آتش توان گرفت
۲
می بایدش ز حاصل ایام دست شستسروی که جای بر لب آب روان گرفت
۳
از ترکتاز عشق شکایت چسان کنم؟کاین لشکر از سپاه من اول زبان گرفت
۴
از وعده دروغ دل از دست می دهیمیوسف به سیم قلب ز ما می توان گرفت
صفحهٔ ۱ از ۲