خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل را ز ما به حسن ادا می توان گرفتزاندک توجهی دل ما می توان گرفت
۲
خود را چو شبنم گل اگر جمع کرده ایاز خاکدان دهر هوا می توان گرفت
۳
در کشوری که حکم قناعت بود رواناز خاک، فیض آب بقا می توان گرفت
۴
چون ماه نو تواضع اگر خوی خود کنیآفاق را به قد دو تا می توان گرفت
صفحهٔ ۱ از ۲