خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کام از جهانِ دون به هوس می‌توان گرفتاین شهد ریزه را به مگس می‌توان گرفت
۲
در عشق، فیض چاک گریبان غنچه رااز رخنه‌های دام و قفس می‌توان گرفت
۳
غیرت اگر قرار به عاجزکشی دهددامان گل ز پنجهٔ خس می‌توان گرفت
۴
دست از فروغ باده اگر در حنا بودتیغ برهنه را ز عسس می‌توان گرفت
صفحهٔ ۱ از ۲