خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از زلف اگر نه حسن تو زنجیر می گرفتاین دل رمیده را به چه تدبیر می گرفت؟
۲
آن عهد یاد باد که آن زلف مشکباردیوانه مرا به دو زنجیر می گرفت
۳
می جست از زبان ملامتگران پناهمجنون که جای در دهن شیر می گرفت
۴
می داد از دل آینه سامان برای توآهم که چشم آینه را دیر می گرفت
صفحهٔ ۱ از ۳