خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر در میان هوا چو حبابت نمی گرفتدریا به هیچ و پوچ حسابت نمی گرفت
۲
می داشتی گر از دل بیدار بهره ایشب دیده ستاره به خوابت نمی گرفت
۳
گر پیچ و تاب عشق نمی گشت مهربانشیرازه در بغل چو کتابت نمی گرفت
۴
در هم نمی فشرد اگر درددل ترامغز جهان شمیم گلابت نمی گرفت
صفحهٔ ۱ از ۳