خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از نوبهار روی زمین خشک و تر شکفتاین باغ را ببین که چه در یکدگر شکفت
۲
شب زنده دار باش کز این باغ دلفریبآن فیض بیش برد که پیش از سحر شکفت
۳
گلگل شکفت آبله من ز نیشترنتوان به روی دشمن ازین بیشتر شکفت
۴
با غنچگی بساز که نرگس درین چمنافتاد در خمار اگر یک نظر شکفت
صفحهٔ ۱ از ۳