خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زان خانه برانداز که از خانه زین خاستچندان ز جهان گرد برآمد که زمین خاست
۲
موجی است که تاج از سر فغفور ربایدچینی که ز ابروی تو ای تلخ جبین خاست
۳
در خانه زین زلزله افکند ز شوخیآن فتنه ایام چو از روی زمین خاست
۴
زان لنگر تمکین که به آهوی تو دادندصیاد تو مشکل که تواند ز کمین خاست
صفحهٔ ۱ از ۳