خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در چشم غلط بین نبود وضع جهان راستچون جوی بود کج، نرود آب روان راست
۲
شد بیخبری خضر ره کوی خراباتآمد به غلط تیر کج ما به نشان راست
۳
در طینت پیران اثری نیست دوا رااز دست نوازش نشود پشت کمان راست
۴
از سختی ره راهرو عشق ننالدتا کعبه توان رفت به این سنگ نشان راست
صفحهٔ ۱ از ۳