خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جمعیت اسباب، حجاب نظر ماستهر کس که شود رهزن ما، راهبر ماست
۲
در ظاهر اگر شهپر پرواز نداریمافشاندن دست از دو جهان بال و پر ماست
۳
با همت مردانه گذشتن ز دو عالمیک منزل کوتاه دل نوسفر ماست
۴
هر جا که شود چاشنی عشق پدیدارگردیده مورست، که تنگ شکر ماست
صفحهٔ ۱ از ۳