خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مستوری حسن از نظر بوالهوس ماستاین آینه رو پرده نشین از نفس ماست
۲
بال و پر ما تیر جگردوز خزان استپیراهن گل چاک ز شوق قفس ماست
۳
اندیشه نداریم چو شمع از دهن گازسر پیش فکندن ثمر پیشرس ماست
۴
از حسن گلوسوز شکر باج ستانیمپروانه ناکام، کباب مگس ماست
صفحهٔ ۱ از ۲