خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آیینه خورشید دل بی هوس ماستبیداری آفاق چو صبح از نفس ماست
۲
هر چند نفس آینه را تار نمایدروشنگر آیینه دلها نفس ماست
۳
لیلی که گران است بر او ناله مجنوناز حلقه به گوشان نوای جرس ماست
۴
چون شاخ پر از گل ز سر خویش گذشتنبا چهره خندان، ثمر پیشرس ماست
صفحهٔ ۱ از ۴