خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خمخانه افلاک تهی ساخته ماستدیری است که این میکده پرداخته ماست
۲
آن گوهر نایاب که در بحر نگنجددر سینه غواص نفس باخته ماست
۳
سیلاب خس و خار وجودست جهان رارازی که نهان در دل بگداخته ماست
۴
یک سرو به آزادی ما نیست درین باغاز صبح ازل این علم افراخته ماست
صفحهٔ ۱ از ۳