خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
واعظ نه ترا پایه گفتار بلندستآواز تو از گنبد دستار بلندست
۲
در کعبه ز اسرار حقیقت خبری نیستاین زمزمه از خانه خمار بلندست
۳
مژگان تو از خواب گران است نظربندورنه همه جا شعله دیدار بلندست
۴
یک شعله شوخ است که در سیر مقاماتگاه از شجر طور و گه از دار بلندست
صفحهٔ ۱ از ۳